Wat doe jij nou?

In deze rubriek vertellen collega's over hun hobby, hun passie of iets dat ze graag met anderen delen.
De tekst is gebaseerd op een artikel in De Limburger van dinsdag 14 februari 2017. De basis van het artikel is een toevallige ontmoeting tussen journalist Wim Doesborgh en Marlies Haex, leerkracht op basisschool De Kameleon.

Leven met Lara, Malo en Woody     

Liefst drie bordjes met "Hier waak ik" en een forse labradorkop moeten de mensen vooral niet op verkeerde  gedachten brengen. Maar nee, het is geen grootspraak. Achter de façade wonen inderdaad drie labradors. Een blonde, een bruine en een zwarte. We willen graag het gezelschap even een poot geven en dat mag van de vrouw des huizes." Loop maar even door naar de binnenplaats, daar zijn ze", zegt Marlies Haex.

Even later staan we oog in oog met de drie labradors. Dolenthousiast bespringen ze ons. Na een kwartier komt Marlies naar buiten. "De blonde is Woody, de baas van het stel. De bruine is Lara, een teef en de zwarte reu is Malo. De honden zijn belangrijk voor me, ze helpen me de dag door", zegt Marlies.
We gaan naar binnen, Woody, Lara en Malo volgen. Ze gaan in een aparte kamer braaf elk in hun eigen kooi liggen.
"Sinds de dood van Ton, mijn man, nu twaalf jaar geleden, sta ik er alleen voor." Marlies vertelt hoe ze samen met Ton twee kinderen heeft geadopteerd. Ze waren 19 en 15 toen hij overleed. De zorg voor haar kinderen, haar honden en haar andere huisdieren combineert ze met haar werk op basisschool De Kameleon. Daar heeft ze de jongste groep kinderen onder haar hoede.

"Ik ben nu 62 en ik merk dat ik geen dertig meer ben. Als ik onder druk sta, heb ik langer nodig om weer te herstellen. Maar ik heb geleerd vooral in de dag van vandaag te leven. Niet te veel terugkijken en proberen niet aan de zorgen van de toekomst te denken. Morgen komt nog en gisteren is al voorbij is mijn motto geworden. 

De honden vragen veel aandacht en je moet ze vaak uitlaten. Maar je krijgt er ook veel voldoening en liefde  voor terug." Woody kijkt ons aan. "Ik kan onmogelijk met drie honden tegelijk uit", zegt Marlies. "Als ze dan een andere hond tegenkomen is er voor mij geen houden aan. Daarom ga ik steeds met een of twee van hen op stap. Dat zijn ze gewend. Alles heeft zo zijn ritme. Woody moet bijvoorbeeld altijd het eerst uit bed worden gehaald en als eerste eten en drinken krijgen. Hij is de baas en accepteert niet dat de anderen voorrang krijgen. Gelukkig zijn ze het gewend."
Marlies lacht, als ze over haar honden praat, "Het zijn ook een beetje mijn kinderen. Ik hou van ze."