Wat doe jij nou?

In deze rubriek vertellen collega's over hun hobby, hun passie of over iets dat ze graag met anderen willen delen. Aan het woord is Marion Florie van basisschool Budschop.
'In Engeland kom ik thuis…'
 
Ik ben Marion Florie en werk als leerkracht in groep 1/2 op basisschool Budschop en dat al meer dan 20 jaar tot volle tevredenheid. Bezig zijn in de klas voelt niet als 'werk', iedere dag kom ik weer met plezier. Hoewel het soms druk is, krijg ik steevast veel energie van de kleine kleuters.
Ons leerkrachten-team is hecht, gericht op het behalen van resultaten door samenwerking. De vrijdagmiddagen sluiten we vaak in stijl af met een wijntje. Heel gezellig getuige het feit dat leerkrachten die vrij hebben er regelmatig voor terugkomen. Ook oud-leerkrachten weten de weg (terug) te vinden.
 
Een vakantie naar Engeland voelt voor mij als thuiskomen. Ik wandel of fiets graag in het open coulisselandschap, met zijn vele vergezichten, de aardekleuren en de vele schakeringen groen. Ieder dorp puilt uit van de wandelpaadjes. Je struikelt er bijna over de unieke dorpjes met prachtige oude cottages, mooie Engelse tuinen en enorme landhuizen.
Er is een veelheid aan in cultuur gebracht landschap. Ruilverkaveling is er een onbekend woord. Ik voel me er vrij omdat percelen geen grenzen lijken te kennen. Niet zelden loopt er dwars door de gewassen (van alles wat, maar nooit mais!) een wandelpad wat recht geeft op overpad.
De pub is nog een ontmoetingsplaats voor jong en oud. Je ontmoet overal vriendelijke en behulpzame mensen en de taal is voor mij nooit een barrière.
 
Tegendraads
Mijn man is een beetje tegendraads. Is hij altijd geweest en misschien is dat wel wat ons initieel naar Engeland heeft gebracht. Er zijn heel wat stereotypen van Engeland, die maken dat het land niet bekend staat als vakantieland. Nou dat moet je mijn man niet vertellen, dan gaat hij juist wel.
Het weer is over het algemeen beter dan in Nederland, zeker in het mooie Suffolk en Norfolk. Ideaal wandel- en fietsweer. Het voor- en najaar staat bekend om de geringe regenval en hoge temperaturen. Je bent er zo, het is dichtbij en voelt toch veraf.
Asterix wist het al: rare jongens die Britten. Zo heeft de euro er zijn intrede nog niet gedaan, werd de temperatuur tot voor kort nog in graden Fahrenheit gemeten, wordt je geacht links te rijden en is de mijl nog steeds de vigerende aanduiding voor de afstand. Vloerbedekking in de badkamer, roze bloemetjesbehang in de kamer, op- en afstapjes bij de vleet, worstjes en witte bonen bij het ontbijt.
 
Wie is er nu eigenlijk tegendraads?
Er zijn nauwelijks verkeerslichten, geen drempels, geen nummertje nodig bij de bakker, geen voordringen bij de bios, geen koffie maar thee, bier zonder kraag, geen schelden, geen hondenpoep op straat, geen geasfalteerde wandelweggetjes.
Tegendraads of niet, ik hoop er nog vaak thuis te komen.